Marcin Rybicki

Ambassador_Rybicki_male.JPG

Rok ukończenia studiów:
1969
Obecnie zajmowane stanowisko:
Ambasador Nadzwyczajny i Pełnomocny Rzeczpospolitej Polskiej w Japonii
Praca magisterska:
Tytuł pracy: Czynniki wpływające na wyznaczenie programu budownictwa mieszkaniowego w Polsce
Promotor: prof. dr hab. Józef Pajestka
Przebieg kariery zawodowej:
  • 1969-1981 - Komisja Planowania przy Radzie Ministrów, Analityk, kierownik pracowni, kierownik zakładu w Rządowym Centrum Informatycznego Systemu Planowania Centralnego
  • 1982-1986 - adiunkt w Instytucie Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk
  • 1986-1989 - Dyrektor Biura Rady Społeczno-Gospodarczej w Kancelarii Sejmu RP, Sekretarz Rady Społeczno-Gospodarczej przy Sejmie RP
  • 1989-1996 - Podsekretarz Stanu w Centralnym Urzędzie Planowania
  • 1991-1996 - Przewodniczący Polsko-Niemieckiej Komisji Rządowej ds. Współpracy Transgranicznej i Regionalnej
  • 1997-2001 - Ambasador Nadzwyczajny i Pełnomocny, Stały Przedstawiciel RP przy Radzie Europy (Strasburg)
  • 1999-2002 - Vice Prezes Rady Zarządzającej Banku Rozwoju Rady Europy
  • 2001-2003 - Dyrektor Departamentu Zagranicznej Polityki Ekonomicznej w Ministerstwie Spraw Zagranicznych
  • 2003- obecnie - Ambasador Nadzwyczajny i Pełnomocny Rzeczpospolitej Polskiej w Japonii
Absolwent o sobie:

Studia rozpoczłem w 1964 roku na Wydziale Ekonomii Politycznej w Pałacu Kazimierzowskim na Krakowskim Przedmieściu, a kończyłem na Wydziale Nauk Ekonomicznych na ulicy Długiej. Te pięć lat to w życiu wydziału i uniwersytetu cała epoka, silnie naznaczona Marcem 1968 roku.

Na pierwszych latach studiów mój rocznik miał jeszcze szczęście słuchać wykładów tak znakomitych profesorów jak Witold Kula, Czesław Bobrowski, Włodzimierz Brus, Henryk Greniewski. Na te wykłady chodziło się z przyjemnością i ciekawością a podręcznik Kuliszera do historii gospodarczej czytaliśmy jak pasjonującą powieść historyczną. Profesorowie ci mieli świetnych asystentów, którzy na ćwiczeniach potrafili sprowokować dyskusję i zmusić nas do myślenia. Było nas na początku studiów ok. 60 osób, stanowiących ciekawą mieszankę warszawskich elit i młodzieży z różnych regionów Polski. Było też kilku kolegów z czarnej Afryki, którzy niewiele rozumieli po polsku, a już zupełnie nic z naszych socjalistycznych realiów gospodarczych, co było źródłem wielu zabawnych sytuacji na ćwiczeniach (jednego z nich spotkałem po latach w Paryżu, był Ministrem Gospodarki dużego afrykańskiego państwa). Mimo tej różnorodności byliśmy grupą dość zintegrowaną, może dlatego, że wiele czasu spędzaliśmy wspólnie w przerwach między zajęciami na korytarzu przed bibliotekś wydziałową w Pałacu Kazimierzowskim, zawzięcie dyskutując, również na tematy polityczne, co w owych czasach było bardzo ryzykowne.

Marzec 1968 r. to wszystko zasadniczo zmienił. Wydział rozwiązano, studentów zawieszono i po kilkumiesięcznej przerwie spotkaliśmy się w mocno okrojonym składzie, bez najlepszych profesorów i studentów. Kończyliśmy studia w pośpiechu, bez celebracji, trochę pokiereszowani psychicznie, ale bogatsi o nowe doświadczenia, które wielu z nas otworzyło oczy na otaczającą rzeczywistość.

Moim zdaniem ukończenie studiów wyższych to nie koniec, ale początek właściwiej edukacji zawodowej. Studia na Wydziale Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego dały mi bardzo dobre przygotowanie ogólne, umiejętność uczenia się i krytycznego analizowania procesów gospodarczych i społecznych. Wiedzę specjalistyczną trzeba zdobywać w praktycznej działalności zawodowej, na kursach podyplomowych, szkoleniach i stażach. Warto też utrzymywać kontakty z macierzystym wydziałem po zakończeniu studiów. Ja miałem szczęście spotkać na swojej drodze zawodowej Profesora Wojciecha Maciejewskiego, który zaproponował mi cykl wykładów monograficznych na WNE w końcu lat 70-tych i zmusił do zrobienia na wydziale doktoratu. Nie wiem ile skorzystali z moich wykładów studenci – ja z pewnością bardzo wiele. Obrona pracy doktorskiej też miała swoją dramaturgię bowiem wyznaczony na 16 grudnia 1981 r. termin został odwołany z powodu wprowadzenia stanu wojennego. Po raz kolejny wydarzenia polityczne odcisnęły się silnym piętnem na moich relacjach z Wydziałem Nauk Ekonomicznych, ale czemu się dziwić skoro w 1964 roku rozpoczynałem studia na Wydziale Ekonomii Politycznej. Na szczęście wszystko dobrze się skończyło i dziś z perspektywy czasu wiem, ile zawdzięczam studiom na Wydziale Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego.

Serwisy *.wne.uw.edu.pl używają plików cookies zapisywanych na komputerach użytkowników. Są one niezbędne do prawidłowego działania mechanizmów stron internetowych Wydziału Nauk Ekonomicznych UW.

Szczegółowe informacje o Polityce obsługi cookies w serwisach Uniwersytetu Warszawskiego dostępne są na stronie http://cookies.uw.edu.pl/